Zaczyna się

Wydano pilny komunikat MSZ. A dopiero co była rozmowa Nawrocki – Trump

Jedno pismo potrafi zmienić więcej niż niejedna konferencja. W sprawie zaproszenia dla Karola Nawrockiego do tzw. Rady Pokoju – inicjatywy sygnowanej przez Donalda Trumpa – ruszył formalny ruch, który może przesądzić nie tylko o dalszych krokach prezydenta, ale też o tym, jak będą układały się relacje między Pałacem Prezydenckim a rządem.

Zobacz też: Wstrząsające wyniki nowego sondażu. Takiego wyniku nie było od lat
Z informacji wynika, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych przekazało do Kancelarii Prezydenta oficjalne stanowisko. Dokument trafił do Pałacu we wtorek późnym popołudniem i – choć napisany w urzędowym tonie – niesie konkretne konsekwencje.

MSZ stawia warunek: prezydent nie może zdecydować sam
W przesłanym stanowisku resort dyplomacji przypomniał, że każda forma międzynarodowego zobowiązania – nawet jeśli jest przedstawiana jako inicjatywa polityczna, a nie klasyczna umowa – może wymagać zgody Rady Ministrów.

MSZ powołało się przy tym na przepisy dotyczące umów międzynarodowych i jednoznacznie zasygnalizowało, że w takiej sprawie prezydent nie może działać samodzielnie.

Z informacji wynika, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych przekazało do Kancelarii Prezydenta oficjalne stanowisko. Dokument trafił do Pałacu we wtorek późnym popołudniem i – choć napisany w urzędowym tonie – niesie konkretne konsekwencje.

MSZ stawia warunek: prezydent nie może zdecydować sam
W przesłanym stanowisku resort dyplomacji przypomniał, że każda forma międzynarodowego zobowiązania – nawet jeśli jest przedstawiana jako inicjatywa polityczna, a nie klasyczna umowa – może wymagać zgody Rady Ministrów.

MSZ powołało się przy tym na przepisy dotyczące umów międzynarodowych i jednoznacznie zasygnalizowało, że w takiej sprawie prezydent nie może działać samodzielnie.

W praktyce oznacza to, że ewentualne przyjęcie zaproszenia do Rady Pokoju nie jest wyłącznie decyzją głowy państwa. Sprawa musi przejść przez rządową ścieżkę, co automatycznie przenosi ciężar odpowiedzialności na Radę Ministrów i komplikuje cały proces.

MSZ jednocześnie zadeklarowało gotowość do dalszych konsultacji.

Komunikacja zgrzytała już wcześniej. Teraz napięcie robi się widoczne
Ta sprawa od początku pokazywała, że relacje między Pałacem Prezydenckim a rządem Donalda Tuska nie są w tym wątku płynne. Zwracano uwagę, że Kancelaria Prezydenta publicznie mówiła o braku odpowiedzi z MSZ, co sugerowało problem w komunikacji między instytucjami.

Karol Nawrocki potwierdził, że rozmawiał z Donaldem Tuskiem o zaproszeniu, ale szczegóły rozmów nie zostały ujawnione. W efekcie w przestrzeni publicznej pojawiły się spekulacje, czy obie strony są w stanie wypracować wspólne stanowisko.

Stanowisko MSZ jest tu czytelnym sygnałem: rząd przypomina o swoich kompetencjach w obszarze polityki zagranicznej i nie zostawia prezydentowi pełnej swobody w decyzji.

Co może zrobić Karol Nawrocki. Na stole kilka ścieżek
Po otrzymaniu opinii MSZ prezydent ma kilka możliwych scenariuszy działania.

Najbardziej oczywisty to skierowanie sprawy do Rady Ministrów i formalne wystąpienie o zgodę na udział w Radzie Pokoju. Taki ruch uruchomiłby pełną procedurę po stronie rządu, ale jej finał pozostaje otwarty.

Rząd może:

wyrazić zgodę,

odmówić,

albo przeciągać decyzję, analizując ryzyka prawne i polityczne.

Jeśli rząd odmówi, prezydent znajdzie się w trudnym położeniu. Zaproszenie pozostałoby bez odpowiedzi, co mogłoby zostać odebrane jako dyplomatyczny dystans wobec inicjatywy firmowanej przez Donalda Trumpa.

Jeżeli rząd zgodzi się na udział, Karol Nawrocki zyska drogę do międzynarodowego zaangażowania, ale jednocześnie może wystawić się na krytykę tych, którzy już dziś podnoszą wątpliwości co do sensu i formuły samej Rady Pokoju.

Stawka jest większa niż jedno zaproszenie
Niezależnie od tego, jak ta sprawa się skończy, już teraz stała się testem współpracy między Pałacem Prezydenckim a rządem i sprawdzianem spójności polskiej polityki zagranicznej.

Bo nie chodzi tylko o to, czy Karol Nawrocki odpowie na zaproszenie. Chodzi też o to, kto faktycznie będzie nadawał ton w kluczowych sprawach międzynarodowych – i czy w Polsce da się to rozegrać bez publicznej wojny kompetencyjnej.