“Na dwa dni przed śmiercią zrobiłem mu zdjęcie, ale potem je skasowałem. Wolałem zapamiętać Rysia takim, jakim był przez tyle lat. Bo to był wspaniały człowiek” ➡️

Chciał wyskoczyć przez okno. Pod koniec życia ważył 33-34 kg. Tragiczna historia Ryszarda Kuleszy

– W trymiga wsiadłem w samochód, pojechałem tam i się przeraziłem. Żeby mój przyjaciel w takich warunkach przebywał… To było coś niemożliwego – opowiada Stanisław Kralczyński o końcówce życia Ryszarda Kuleszy. Gdy Kulesza był u szczytu swojej kariery, jego dalszą pracę w roli selekcjonera reprezentacji Polski przekreślił alkoholowy wybryk jego piłkarzy. Jak przystało na honorowego człowieka, wstawił się za swoimi podopiecznymi i musiał pożegnać się z posadą.

Wspomniane słowa padły po finiszu piłkarskiej I ligi (obecnie Ekstraklasa) w sezonie 1992/93. Walczące o mistrzostwo Polski Legia Warszawa i ŁKS Łódź wysoko wygrały swoje spotkania, ale wówczas władze piłkarskie postanowiły uderzyć pięścią w stół. W rolę egzekutora kary wcielił się Kulesza, wówczas wiceprezes PZPN-u. Sankcje były surowe: wyniki dwóch szemranych meczów zostały unieważnione, w związku z czym mistrzem został Lech Poznań.

Praktycznie cała złość fanów Legii i ŁKS-u skupiła się na Kuleszy. — Rzucano mu za to kłody pod nogi. Tyle że jego reakcja nie była spowodowana tym, że był polonistą — mówił Onetowi Stanisław Kralczyński, legenda Polonii Warszawa. — Nie przestraszył się, mimo że był terroryzowany. Mówił mi, że rzucano w niego kamieniami i butelkami z dachu, przez co o mało nie zginął. A mimo to nigdy się nie poddał, nigdy się nie ugiął — wtórował mu Michał Listkiewicz, były prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej. Jak twierdził Kralczyński, “kibice Legii chodzili pod jego dom, rzucali kamieniami w okna”. — Mieszkał na Wiatracznej, a to jest enklawa Legii. Musiał uważać na jej kibiców, nie chodził też już na stadion. Prawda w oczy kole, a tej historii nikt do tej pory nie wyprostował — dodał.