To się nie mieści w głowie

Samolot runął na ziemię. Za sterami samolotu siedział chłopiec. Nikt nie przeżył

Ciemna noc nad Syberią, 23 marca 1994 roku. Airbus A310 leci spokojnie na wysokości około 10 tysięcy metrów. Do godziny 1:00 brakuje kilku minut. I wtedy coś zaczyna się łamać – najpierw delikatnie, potem gwałtownie. Maszyna przechyla się, później pikuje. Na pokładzie jest 75 osób. Nikt nie przeżyje.

Prawda o tym, co wydarzyło się w kokpicie, wyszła na jaw dopiero później, gdy ujawniono zapis rozmów i ustalenia śledczych. To w nich pojawia się wątek, który do dziś brzmi jak scenariusz nie do uwierzenia: w ostatnich minutach lotu za sterami siedziało dziecko.

Noc nad Syberią. Lot, który miał być rutyną
Airbus Aerofłotu wystartował wieczorem 22 marca z lotniska Szeremietiewo w Moskwie. Kierunek: Hongkong. Lot miał przebiegać spokojnie. Rosyjscy eksperci początkowo podkreślali, że warunki były dobre, a załoga nie zgłaszała problemów ani alarmów.

Trzech pilotów i jeden kluczowy szczegół
W kokpicie było trzech pilotów: kapitan, drugi pilot i rezerwowy kapitan Jarosław Kudrinski. To właśnie on przejął stery, gdy kapitan wyszedł do kabiny pasażerskiej. Kudrinski miał duże doświadczenie i nalot liczony w tysiącach godzin. Jednak w tym locie wydarzył się moment, który uruchomił łańcuch błędów.

Około 20 minut przed 1:00 do kokpitu weszły dzieci jednego z pilotów – 13-letnia Jana i 15-letni Eldar. Z ustaleń śledczych wynika, że pozwolono im siadać na fotelu pilota i „pobawić się sterami”, bo samolot leciał na autopilocie. Założenie było proste: nic się nie stanie.

Stało się wszystko.

Autopilot „puścił” po cichu. I nikt tego nie zauważył
Najpierw w fotelu kapitana usiadła dziewczynka. Potem jej brat. Eldar zaczął poruszać wolantem. To jeszcze nie powinno wywołać reakcji. Kluczowy był dopiero kolejny ruch: chłopiec miał użyć większej siły i przytrzymać wolant dłużej niż 30 sekund.