“Jurek jest pedantem. Strasznym. Stoi taka podstawka na sól, pieprz, ocet. Stoi ukosem, ja coś wzięłam, przestawiłam, odstawiłam prosto. Jurek tak jakby mimochodem, żeby mnie nie urazić, wziął tę podstawkę i przestawił tak, jak stała poprzednio. Może nawet o tym nie wie. Basia czasem się z tego śmieje, ale pewnie nigdy przy nim, i nigdy nie ma do niego o to pretensji. Rozumie, że on tak ma i już”. * Publikujemy fragment książki „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Link w komentarzu 👇

Stuhrowie prywatnie. ”W końcu nie wytrzymała, spakowała walizkę i zostawiła list”

Jerzy jest jak taran, wszyscy o tym wiedzą. Ma tak silną osobowość, że zawsze swoje przeforsuje – czytamy w książce opartej na wspomnieniach Barbary Stuhr pt. “Basia. Szczęśliwą się bywa”. 9 lipca 2024 roku zmarł Jerzy Stuhr. Przypominamy artykuł z 2018 roku.

tańczyć z nim krakowiaka w pierwszym rzędzie. Jerzyk Stuhr, syn zastępcy prokuratora powiatowego w Bielsku, chodził do tego samego przedszkola, ale chociaż mają wspólne zdjęcie, to Basia w ogóle go nie pamięta*.

Pewnego poranka Jerzyk poinformował swoją mamę, że pójdzie do przedszkola, owszem, pod warunkiem, że będzie tańczył z Basią w pierwszej parze. Mama Stuhrowa uwielbiała swojego synka. Po jej krótkiej wizycie w przedszkolu i naradzie z panią dyrektor nastąpiła zmiana partnera i Jerzyk zastąpił Sławka. Jerzyk był niezgrabny, deptał koleżance po stopach i Basia była na niego wściekła za to, że pani kazała jej z nim tańczyć. Nie lubiła go wtedy, ale zapamiętała. (…)

*** Kiedy po maturze Jerzy wyjechał do Krakowa studiować polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, w ogóle nie utrzymywali ze sobą kontaktów. Basia została w Bielsku, bo liceum muzyczne było pięcioletnie. (…) Spotkali się przypadkowo na schodach Wyższej Szkoły Muzycznej i PWST. (…) – Cześć. – Cześć. To był impuls, bo w pierwszej chwili Jerzy nie poznał Basi. Wydoroślała, wygląda inaczej. Wyzna jej to potem. Kiedy dotarło do niego, skąd się znają, stanęli w kącie na korytarzu i zaczęli rozmawiać. Jerzy pytał, co słychać w Bielsku, Basia co on robi na schodach szkoły teatralnej.

Dowiedziała się, że przychodzi do kolegów, bo przyjaźni się ze studentami aktorstwa: Krzysztofem Jasińskim, Jerzym Trelą i Olgierdem Łukaszewiczem. (…) Zapytała, dlaczego studiuje polonistykę zamiast aktorstwa, skoro tak lubi grać. Wytłumaczył jej, że wykształcenie uniwersyteckie to tradycja rodzinna. (…)