Środowisko kabareciarskie pogrążyło się w żałobie

Maciej Misztal nie żyje. Przegrał z chorobą tuż przed Wigilią

Smutny czas w show-biznesie
Grudzień to w mediach tradycyjnie czas „świeczek” i nostalgicznych zestawień, ale rok 2025 wyjątkowo mocno przetrzebił listę naszych ekranowych idoli. Kiedy kończy się pewna epoka, zwykle mówimy o tym z patosem, ale tym razem to po prostu matematyka pokoleń. Odeszli ludzie, którzy budowali fundamenty współczesnego kina i polskiej popkultury. Najbardziej uderza strata Roberta Redforda i Diane Keaton. To nie byli tylko aktorzy, to były symbole określonego stylu życia i pewnej filmowej klasy, której dzisiaj ze świecą szukać. Redford, który do końca kojarzył się z elegancją i festiwalem Sundance, zostawił pustkę, której nikt z młodszego pokolenia nie jest w stanie wypełnić. Z kolei Keaton, ze swoim specyficznym stylem z „Annie Hall”, przypominała nam, że w Hollywood można być sobą i nie zwariować. Do tej listy dołączył też gigant Gene Hackman, aktor o twarzy faceta z sąsiedztwa, który potrafił zagrać absolutnie wszystko.

Na naszym podwórku grudzień przyniósł smutne pożegnanie z Magdą Umer. Jej głos był częścią polskiej duszy, a teksty, które interpretowała, uczyły wrażliwości kilka pokoleń. Wcześniej pożegnaliśmy Joannę Kołaczkowską, której odejście zostawiło wyrwę w świecie polskiego kabaretu – trudno wyobrazić sobie tę scenę bez jej energii i inteligencji. Rok ten zabrał nam też Michała Urbaniaka, legendę jazzu, który pokazał światu, że skrzypce mogą brzmieć nowocześnie i światowo. Show-biznes w 2025 roku stał się jakby uboższy o tę dawną, analogową charyzmę. Dziś, gdy przewijamy ekrany telefonów, nazwiska takie jak Ozzy Osbourne czy Hulk Hogan – którzy również odeszli w minionych miesiącach – wydają się pochodzić z innej planety. To był rok, w którym ostatecznie pożegnaliśmy ikonę rocka i ikonę popkultury lat 80. Teraz zostaje nam tylko wracanie do starych płyt i filmów, bo tacy giganci zdarzają się rzadko.